Criminalidade
🚨 Criminalidade
Os delitos que coñecen a Policía Nacional, a Garda Civil, os Mossos d'Esquadra, a Ertzaintza, a Policía Foral de Navarra e as policías locais, segundo o Ministerio do Interior.
Evolución · por 1.000 hab.
Evolución · por 100.000 hab.
Evolución · porcentaxe
Homicidios intencionados: España 0,7 UE 1 (2015)OCDE 4,5 (2015)Francia 1,3Portugal 0,7 (2022)Alemaña 0,9Italia 0,6Marrocos 1,7EUA 5,8China 0,5 (2020) por 100.000 habitantes · 2023 · Banco Mundial (WDI, UNODC) Todos os países →
Todas as cifras danse por habitante para que a evolución non reflicta só o crecemento da poboación (España gañou uns 2 millóns de habitantes entre 2019 e 2025); o total aparece como dato secundario. Son feitos coñecidos (denunciados ou descubertos pola policía), non todos os delitos cometidos: unha suba pode deberse a que se denuncia máis (como pasou cos delitos sexuais ou as estafas por internet). A taxa por habitante non ten en conta os turistas e visitantes, que tamén sofren e cometen delitos: por iso sae alta nas zonas máis turísticas.
Que delitos e como evolucionan
2020 é o ano do confinamento. Desde 2019 o Ministerio conta á parte a cibercriminalidade (estafas e outros delitos cometidos por internet), que medrou moito máis ca o resto.
Escala logarítmica para ver xuntos delitos moi distintos en número: unha pendente igual é un mesmo ritmo de crecemento. As estafas informáticas multiplicáronse desde 2016, os roubos en vivendas baixaron e as agresións sexuais con penetración coñecidas aumentaron, en parte porque se denuncian máis.
España en Europa e no mundo
En homicidios, que é a cifra que mellor se compara entre países, España está entre os países con menos casos do mundo: 0,7 por cada 100.000 habitantes en 2023 (mediana da UE: 0,8), o posto 21 entre 149 países e o 6 da UE comezando polo máis baixo. Nos demais delitos que rexistra a policía, España está por baixo da mediana da UE en 6 e por riba en 8. Ten 124 presos por cada 100.000 habitantes (mediana da UE: 114).
Por 100.000 habitantes, último ano de cada país nos últimos sete. Posto 1 = o país con menos. Delitos rexistrados pola policía que cada país comunica ás Nacións Unidas (UNODC; en Europa é a mesma recollida que a de Eurostat); homicidios do Banco Mundial con datos de UNODC; presos, de UNODC.
Por que hai que comparar con coidado
- Os homicidios son a cifra máis fiable: case sempre se rexistran e a definición é parecida en todas partes.
- O resto son delitos rexistrados, non cometidos. Dependen de canto se denuncia, que é máis onde a xente confía na policía ou o seguro esixe a denuncia (por iso os países nórdicos rexistran moitos furtos), e de como os conta cada país.
- As definicións cambian. En España, o roubo con violencia ou intimidación inclúe os tiróns, que noutros países poden contarse como furtos. Suecia ten unha das definicións de violación máis amplas de Europa. España rexistra como estafa cada denuncia de estafa por internet, e estas creceron moito desde 2019.
- Poucos casos rexistrados de corrupción ou branqueo non queren dicir pouca corrupción: miden sobre todo canto se investiga.
- Non hai unha cifra total de delitos comparable entre países: cada un inclúe faltas e delitos leves distintos. Por iso se compara delito a delito.
Por territorio
Municipios de máis de 20.000 habitantes (2025)
Encabezan a lista municipios con aeroporto, porto ou moito turismo (El Prat de Llobregat, Adeje, Sant Josep de sa Talaia, Calvià...): alí denúncianse moitos delitos contra visitantes e pasaxeiros, pero a taxa divídese só entre os veciños empadroados. Taxas por 1.000 habitantes empadroados.
Condenados por nacionalidade
Segundo a Estatística de Condenados do INE, en 2025 foron condenados en firme 214.875 adultos de nacionalidade española e 91.362 de nacionalidade estranxeira (30 % do total), cando os estranxeiros son o 14 % dos residentes adultos.
Como ler esta comparación
- Esta taxa dos estranxeiros está sobreestimada. Entre os condenados de nacionalidade estranxeira hai turistas e persoas de paso que non viven en España: están no numerador pero non no denominador, que só conta os residentes. Os estranxeiros en situación irregular, en cambio, si adoitan estar no denominador, porque o padrón non pide permiso de residencia.
- A idade e o sexo pesan moito. En calquera país a gran maioría dos condenados son homes novos, e a poboación estranxeira ten máis homes novos ca a española. Por iso aquí compáranse homes con homes e mulleres con mulleres (26,3 fronte a 9,9 por mil en homes; 5,1 fronte a 2,5 en mulleres). Máis abaixo axústase tamén por idade e polos estranxeiros que non viven en España.
- Outros factores que esta estatística non recolle e que nos estudos explican parte da diferenza: nivel de renda, emprego, nivel de estudos ou o barrio de residencia.
- Son persoas condenadas, non detidas nin investigadas: xa houbo un xuízo. Cóntase na comunidade do xulgado que condena.
Axustando por idade, sexo e estranxeiros non residentes
O INE si publica os condenados por sexo, idade e nacionalidade á vez, así que se pode comparar cada grupo cos seus iguais. Con todos os axustes posibles, en 2025 a taxa de condenados dos estranxeiros adultos pasa de ser 2,5 veces a dos españois a 1,5 veces.
En todas as idades a taxa dos estranxeiros é máis alta, pero a distancia é maior entre os novos e vaise estreitando coa idade. O 25 % dos estranxeiros adultos ten entre 18 e 30 anos, fronte ao 16 % dos españois adultos.
Que se axustou e como
- Sen axustar (2,5 veces): condenados entre residentes de 18 ou máis anos a metade de ano (15,3 por mil estranxeiros fronte a 6,1 por mil españois). É a cifra de arriba coa poboación a metade de ano en vez de a 1 de xaneiro, porque os condenados cóntanse durante todo o ano e a poboación estranxeira medra axiña.
- Idade e sexo (1,8 veces): calcúlase a taxa de cada grupo de sexo e idade (homes de 18 a 20 anos, mulleres de 21 a 25...) e recompónse coma se españois e estranxeiros tivesen a mesma pirámide, a de toda a poboación adulta de España en 2025. Así quedan 11,5 fronte a 6,4 por mil. Este axuste só quita a parte da diferenza que se debe a que os estranxeiros son máis novos e hai máis homes.
- Estranxeiros non residentes (1,5 veces): súmanse ao denominador os visitantes estranxeiros que hai en España nun día medio, que poden ser condenados pero non están empadroados. Con Frontur súmanse as noites que pasan en España todos os visitantes non residentes do ano e divídense entre 365: saen uns 1,7 millóns de adultos presentes nun día medio, fronte a 6,0 millóns de estranxeiros adultos empadroados. Así quedan 9,3 por mil. Só hai datos desde 2016.
Supostos do terceiro axuste
- Frontur dá cantos visitantes se quedan 1 noite, de 2 a 3, de 4 a 7, de 8 a 15 ou máis de 15. Tómase o punto medio de cada tramo, 25 noites para «máis de 15» e media xornada para quen non pernocta.
- Frontur non publica a idade dos visitantes: suponse que o 85 % son adultos e que se reparten por sexo e idade como a poboación adulta de España.
- Cada día dun visitante conta igual que un día dun residente. Un turista dunha semana seguramente ten menos ocasións de delinquir (e de ser xulgado aquí) ca un residente, así que este axuste pode quedar longo.
- Frontur conta por país de residencia, non por nacionalidade: inclúe españois que viven fóra e veñen de visita. Tamén por iso pode quedar longo.
- En sentido contrario, os estranxeiros que viven en España sen empadroarse non están en ningún denominador. Non hai unha cifra oficial. A estimación duns 840.000 estranxeiros en situación irregular a 1 de xaneiro de 2025 (Funcas) faise precisamente coa poboación empadroada, así que esas persoas xa están contadas.
Con estes datos, a taxa de condenados dos estranxeiros está entre 1,5 e 1,8 veces a dos españois, segundo canto se conte os visitantes. O que estas estatísticas non permiten axustar: renda, emprego, nivel de estudos ou barrio de residencia, que nos estudos explican outra parte da diferenza, nin as posibles diferenzas de trato na detención, a investigación ou o xuízo.
Delitos polos que se condenou en 2025 (un condenado pode selo por varios delitos) e porcentaxe nos que o condenado tiña nacionalidade estranxeira. Os nacionalizados españois contan como españois.
Por orixe
Non toda a inmigración é igual. Cos mesmos tres axustes, en 2025 a taxa de condenados dos africanos residentes pasa de 4,0 a 2,1 veces a dos españois; a dos americanos, de 2,6 a 1,7; a dos cidadáns doutros países da UE, de 2,0 a 1,1, e a do resto de Europa (co Reino Unido), de 1,7 a 1,0. Os asiáticos quedan por baixo dos españois (0,5 veces).
Estatística de Condenados do INE, que só agrupa por continentes: «América» xunta Hispanoamérica con EE. UU. e Canadá (poucos residentes), e «África» o norte de África co resto do continente. Os visitantes repártense por orixe segundo o país de residencia dos turistas de Frontur. Unión Europea e Resto de Europa, desde 2020.
Por país: detencións e investigados
Para separar o norte de África do resto do continente, ou Hispanoamérica, hai que usar as detencións e investigados do Ministerio do Interior, que si dan o país (pero contan detencións, non condenas). En 2025 houbo 40 detencións ou investigacións por cada 1.000 estranxeiros de 15 ou máis anos e 10 por cada 1.000 españois. Corrixida por idade e sexo, a taxa dos estranxeiros é 2,8 veces a dos españois: 5,1 veces a dos norteafricanos, 2,3 a dos subsaharianos, 2,6 a dos hispanoamericanos e 1,0 a dos asiáticos. A dos europeos, contando os turistas, é 1,5 veces.
Como ler as detencións por país
- Son detencións e investigacións, non condenas nin persoas. Unha mesma persoa pode contar varias veces nun ano, e non todas acaban en condena. Os estranxeiros saen máis sobrerrepresentados nas detencións que nas condenas.
- Inclúen a quen non vive aquí. Turistas, persoas de paso e estranxeiros recén chegados que aínda non están empadroados contan nas detencións pero non na poboación. En nacionalidades con moitas chegadas irregulares recentes, como a alxeriana, ou con moito paso diario por Ceuta e Melilla, como a marroquí, a taxa está máis sobreestimada. A columna «E con turistas» só existe para os países que Frontur separa.
- Corrección por idade e sexo: como Interior non dá a idade dos detidos, aplícase á pirámide de cada nacionalidade a curva de condenados por idade e sexo de España, e compárase o observado co esperado.
- Hispanoamérica é América menos Brasil. Nas detencións inclúe EE. UU. e Canadá, que Interior non separa, pero na poboación quítanse: son uns 100.000 residentes fronte a case 4 millóns de hispanoamericanos. Só se amosan países con polo menos 15.000 residentes de 15 ou máis anos.
- En 2020 entraron na estatística os Mossos d'Esquadra e en 2025 os investigados pola Ertzaintza: as cifras sobem de golpe eses anos para todas as nacionalidades.
España en Europa
Eurostat reúne os condenados por nacionalidade que publican uns vinte países europeos. En 2024 a taxa de condenados dos estranxeiros en España era 2,6 veces a dos españois, e 1,9 veces corrixida por idade e sexo. Dos 15 países con polo menos un 5 % de poboación estranxeira, 5 teñen unha diferenza maior ca a de España (a mediana é 1,8 veces).
Como se fixo a comparación europea
- Condenados por nacionalidade de Eurostat (crim_just_ctz) divididos entre a poboación de 15 ou máis anos da mesma nacionalidade (migr_pop1ctz). Compárase «cantas veces» dentro de cada país, porque cada país conta as condenas á súa maneira (en Alemaña, por exemplo, inclúen delitos de estranxeiría que só pode cometer un estranxeiro; en España estar en situación irregular non é delito).
- Eurostat non dá a idade dos condenados. Para corrixir por idade e sexo aplícase á pirámide de nacionais e estranxeiros de cada país a curva de condenados por idade e sexo de España. Así calcúlase cantos condenados cabería esperar en cada grupo só pola súa idade e o seu sexo. En España, este método dá 1,9 veces, case o mesmo ca o axuste directo cos datos completos do INE.
- Non se axusta por turistas en ningún país. España, Austria, Grecia ou Portugal reciben moitos visitantes por habitante, así que a súa cifra está algo máis inflada ca a doutros.
- Só países con polo menos un 5 % de estranxeiros e con datos desde 2018. Queda fóra Letonia: alí a maioría dos «estranxeiros» son residentes de toda a vida sen nacionalidade letoa. «Presos: veces» compara os presos (incluídos os preventivos) da mesma forma, sen corrixir por idade.
- Países como Suecia ou os Países Baixos non publican este dato en Eurostat. Ademais, alí moitos inmigrantes nacionalízanse axiña e deixan de contar como estranxeiros, igual que os nacionalizados en España contan como españois.
Fontes e notas
- Ministerio do Interior – Portal Estatístico de Criminalidade: serie anual de infraccións penais coñecidas por comunidade e provincia desde 2010, e Balance de Criminalidade trimestral cos municipios de máis de 20.000 habitantes (ano completo desde 2019). En 2019 cambiou a clasificación do Balance, así que non se compara cos anos anteriores.
- INE – Estatística de Condenados: adultos (táboas 25704 e 49050), a partir do Rexistro Central de Penados, INE – Condenados segundo sexo, idade e nacionalidade (táboa 25645) para o axuste por idade, e INE – Estatística Continua de Poboación (táboa 56942) para a poboación por nacionalidade, sexo e idade a 1 de xaneiro. Poboación de 18 ou máis anos e de cada tramo de idade aproximada a partir de grupos de idade de cinco anos.
- INE – Frontur (táboas 23987 e 23984): visitantes non residentes segundo a duración da estadía e turistas por país de residencia, para estimar cantos hai en España nun día medio e de onde veñen.
- Ministerio do Interior – Detencións e investigados (táboas 03007 e 03001): detencións e investigados estranxeiros por nacionalidade e o total, e INE – Poboación por país de nacionalidade (táboa 56936) para o denominador.
- Nacións Unidas – UNODC: delitos rexistrados pola policía por tipo e presos en todos os países que responden á enquisa UN-CTS, e homicidios intencionados do Banco Mundial con datos de UNODC.
- Eurostat: condenados (crim_just_ctz) e presos (crim_pris_ctz) por nacionalidade en cada país europeo, e poboación por nacionalidade, sexo e idade (migr_pop1ctz).
Datos actualizados hai 8 minutos